Πόσο ωραία θα ήταν αν η ζωή του καθενός μπορούσε να είναι σαν ένα σπίτι. Άλλοτε μεγάλο , άλλοτε μικρό. Ίσως σε κάποια μεγαλούπολη αλλά γιατί όχι και σε κάποιο γραφικό χωριό; Κοντά σε θάλασσα για να μπορείς να απολαμβάνεις την δροσιά του καλοκαιριού όλες τις εποχές του χρόνου ή μήπως σε κάποιο βουνό ώστε να εισπνέεις καθαρό αέρα ; Το χτίσιμο ενός σπιτιού, όσο δύσκολο και αν φαίνεται για τα νέα ζευγάρια, μοιάζει τόσο απλό σε σχέση με την πολυπλοκότητα της ίδιας μας της ύπαρξης. Στην κατασκεύη ενός σπιτιού δεν είσαι ποτέ μόνος , υπάρχουν πάντα αυτοί που σε αγαπούν και σε βοηθούν με κάθε τρόπο. Μπορεί υλικό όπως χρήματα ή ένα ζεστό σπιτικό όσο καιρό το δικό σου βρήσκετε ακόμα στα θεμέλια , ίσως όμως και άλλα πράγματα όπως στήριξη , κουράγιο για το μεγάλο βήμα που κάνεις. Είναι όμως αυτά τα σημαντικότερα άτομα στην κατασκευή του μελλοντικού μας σπιτιούς; Όχι... Αυτοί που πραγματικά "δημιουργούν" την ζώη μας είναι ο αρχιτέκτονας , ο εργαλάβος και οι αρκετοί οικοδομοί που θα κάνουν το όνειρό μας πραγματικότητα . Τι γίνεται όμως όταν στην δημιουργία της προσωπικότητάς σου , της πορείας σου και τέλος της ίδιας σου της ζωής είσαι εσύ αυτός που καλείται να παίξει όλους αυτούς τους ρόλους.Ποιος μπορεί να σου εγκυηθεί ότι όλα θα τα χτίσεις σωστά ; Θα μπορούσες ποτέ να ζήσεις σ'ένα στραβό σπίτι; Γιατί τότε να το κάνεις αυτό στην ίδια σου την ζωή ; Γιατί συνεχίζουμε να χτίζουμε τους χαρακτήρες μας σε λάθος ύψος,μήκος και πλάτος; Αμέτρητα ερωτήματα κατακλύζουν το κεφάλι μας και οι απαντήσεις δυστυχώς έρχονται αφού έχεις χτίσει το "σπιτι" σου. Η δικιά μου απορία είναι μία : Πως μου ζητάς να τα κάνω όλα σωστά όταν δεν είμαι ούτε αρχιτέκτονας , ούτε εργολάβος αλλά ούτε καν ένας απλός χτίστης. Πως θα μπορούσα άλλωστε όταν από την γέννηση μου έχει καθοριστεί το τι θα γίνω ; Δεν ξέρω πόσο χοντρό πρέπει να είναι το τούβλο που χτίζω το σπίτι μου.Αν είναι πολύ χοντρά ίσως δεν ακούω τίποτα από έξω και ίσως να καταφέρω να ζήσω στον δικό μου κόσμο αλλά από την άλλη ποιος θέλει να ζει σ'έναν κόσμο που είναι μόνο αυτός και ίσως δύο τρία αγαπημένα πρόσωπα που από την αρχή τον αγάπησαν χωρίς όρους και συμβιβασμούς. Θέλω να κάνω τα λάθη μου , θέλω να μάθω . Αλλά θέλω να είστε εκεί και να με μαλώνετε ,θέλω να είστε η πόρτα μου για τον έξω κόσμο γιατί το σπίτι μου είναι πολύ γερό.
Για τους δύο ανθρώπους που μου χάρισαν ότι πολυτιμότερο υπάρχει... την ίδια την ζώη,το σπίτι μου
Αν καποιος πραγματικα δεν αισθανεται καλα με το ''σπιτι'' του, υπαρχει παντα η περιπτωση να κανει ανακαινιση. Μπορει το κοστος στην αρχη να ειναι αβασταχτο και η ταλαιπωρια που θα τραβηξει να ειναι μεγαλη ομως οταν δει το αποτελεσμα θα νιωσει το ιδιο ικανοποιημενος τοσο για το εξωτερικο, οσο και για το εσωτερικο του σπιτιου του. Η παγιδα της ανακαινισης ομως ειναι μια και επικινδυνη. Δεν αξιζει να κανουμε ανακαινιση στον χωρο μας απλως επειδη ειδαμε το σπιτι ενος αλλου κ ζηλεψαμε. Σημασια εχει να κανουμε ενα δικο μας, προσωπικο καταφυγιο που θα αντιπροσωπευει εμας τους ιδιους και οχι να ειναι καρμπον καποιου αλλου. Η αλλαγες στο φαινεσθαι αλλα κ στο ειναι των ατομων, πρεπει να γινονται μονο οταν και εκεινοι πραγματικα θελουν να αλλαξουν ειδαλλως φτανει να υπαρχει ενα σφαλμα, μια αμφιβολια, και ενας σεισμος ειναι ικανος να γκρεμισει και την πιο φανταχτερη κατοικια.
ΑπάντησηΔιαγραφή