https://www.storyjumper.com/book/index/42734266/5969c715e647b

Διαθέτω λογαριασμό στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης Facebook ήδη από το 2007. Δεν είναι η πρώτη μου εμπειρία με τέτοιου είδους κοινωνικά δίκτυα μιας και είχα στο παρελθόν λογαριασμούς και σε άλλα όπως το hi5 και το Myspace. Όπως σχεδόν όλες οι τεχνολογικές, και μη, ανακαλύψεις έτσι και το facebook στόχο έχουν να βοηθήσουν και να κάνουν πιο εύκολη τη ζωή του ανθρώπου.
Ο κύριος στόχος των κοινωνικών δικτύων γενικότερα και ένα από τα βασικά τους πλεονεκτήματα, όπως και του facebook, είναι να καταφέρει να φέρει ανθρώπους σε επαφή, είτε φίλους είτε όχι, απ’ όλο τον κόσμο και να βοηθήσουν στην μεταξύ τους επικοινωνία.
Πρόκειται για ένα κοινωνικό δίκτυο το οποίο έγινε αμέσως trend με αποτέλεσμα να παραγκωνίσει αρκετά τα ήδη προαναφερθέντα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολύς κόσμος να μάθει να το χρησιμοποιεί, ανεξαρτήτου ηλικίας και να μπαίνει σίγα-σιγά και σε αρκετά μεγάλο βαθμό πλέον στην καθημερινότητά μας.
Το facebook προσφέρει μια απλουστευμένη   πλατφόρμα στην οποία ο χρήστης μπορεί να δώσει ένα όνομα να προσθέσει μία φωτογραφία και αμέσως μπορεί πολύ εύκολα να συνδεθείς με φίλους και γνωστούς ή ακόμα να δημιουργήσεις και νέους φίλους.

Ένα άλλο βασικό πλεονέκτημα που διαθέτει είναι η πλατφόρμα μηνυμάτων , μια πλατφόρμα η οποία ενδείκνυται τόσο για σύγχρονη όσο και άσυγχρονη επικοινωνία, δίνει τη δυνατότητα να επισυνάψεις αρχεία, έγγραφα και εικόνες, να στείλεις ηχητικά μηνύματα, να κάνεις βιντεοκλήσεις  και τέλος φιλτράρει τα μηνύματα που έρχονται από ανθρώπους που δεν έχεις καταχωρημένους ως φίλους δίνοντας σου έτσι τη δυνατότητα να διαβάσεις ή όχι τα μηνύματα που έρχονται από άγνωστους αποστολείς.

Επιπροσθέτως στην αρχική σελίδα του χρήστη στο facebook εμφανίζονται συνέχεια διαφορετικές δραστηριότητες που αφορούν φίλους, γνωστούς και σελίδες που ακολουθεί βοηθώντας τον να γνωρίζει για check-ins, φωτογραφίες και status updates των αγαπημένων του προσώπων και θεμάτων. Με αυτόν τον τρόπο του παρέχεται η δυνατότητα να σχολιάζει, να κάνει likes και στην ουσία να έχει μία πιο ενεργή συμμετοχή στη ζωή των δικών του ανθρώπων που για διάφορους λόγους δεν θα μπορούσε χωρίς αυτό π.χ. λόγω απόστασης, λόγω κοινωνικών-επαγγελματικών υποχρεώσεων. Χάρη σε αυτή τη διαδικασία μπορούν οι φίλοι να μοιράζονται φωτογραφίες, να χαίρονται για καταστάσεις, να λυπούνται για κάποιες άλλες και γενικότερα να μπορούν να κρατήσουν μία καλύτερη επαφή, η οποία ίσως και να χανότανε γιατί δεν θα μπορούσαν να έρθουν σε επαφή τόσο εύκολα όσο με τη βοήθεια αυτού του μέσου δικτύωσης.

Τέλος άξιο αναφοράς θεωρώ πως είναι το κομμάτι, όπου το facebook παρέχει τη δυνατότητα δημιουργίας σελίδας για επαγγελματικό σκοπό. Η χρήση του facebook είναι ένα από τα μεγαλύτερα trend της δεκαετίας και όπως έχει ήδη αναφερθεί πολύς κόσμος ανεξαρτήτου ηλικίας μπορεί να το χειριστεί. Τέτοιου είδους σελίδες λοιπόν μπορούν να φτιαχτούν πολύ εύκολα και χωρίς καμία επιπρόσθετη γνώση και φυσικά οικονομική επιβάρυνση από όλους. Μέσω αυτού το facebook δίνει τη δυνατότητα ειδικότερα σε αυτόνομους, μικρομεσαίους επαγγελματίες να δείξουν τη δουλειά τους και να διαφημιστούν πάντα σε ένα πιο επαγγελματικό επίπεδο ακόμα και να κάνουν ως επίσημη ιστοσελίδα της επιχείρησής τους την ιστοσελίδα τους στο facebook.

Ως άνθρωπος που μεγάλωσε έχοντας ήδη πρόσβαση σε υπολογιστή και στο διαδίκτυο και επειδή η επιστήμη των υπολογιστών είναι ο βασικός τίτλος σπουδών μου δεν μπορώ να βρω κάποιο αρνητικό το οποίο αφορά καθαρά και μόνο το facebook. Φυσικά υπάρχουν αρνητικά αλλά συνδέονται κυρίως με τη χρήση του διαδικτύου γενικότερα είτε αυτό αφορά ανήλικους χρήστες, είτε το κομμάτι της αποξένωσης και του εθισμού από το διαδίκτυο. Όπως κάθε τι το οποίο δημιουργείται από τον άνθρωπο έτσι και το facebook μπορεί να χρησιμοποιηθεί με άσχημο τρόπο όπως το fishing ή γενικότερα με τη συσσώρευση πληροφοριών που οικειοθελώς δίνουμε και αυτή καταγράφεται αλλά πάλι και αυτή μπορεί να γίνει και από άλλα εργαλεία και αφορά γενικότερα το διαδίκτυο.  

Πυξ - Λαξ

Νομίζω ήταν Σάββατο όταν δέχτηκα ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα! Τα νέα που άκουσα δεν θα μπορούσαν παρά να με χαροποιήσουν. Βλέπεις τότε με την απώλεια του μεγάλου σύνθετη /τραγουδιστή Μάνου Ξυδούς  είχα δει στα κανάλια ότι η πρεμιέρα των συναυλιών των εν ζωή Πυξ - Λαξ θα ήταν στις  13 Ιουλίου και σκεφτόμουν πως δεν θα μπορούσα πότε να ζητήσω καλύτερο δώρο γενεθλίων από ένα ταξιδάκι στην μεγαλούπολη για μια τέτοια συναυλία. Τελικά όμως δεν χρειάστηκε να περιμένω τόσο μιας και τα Γιάννενα απέχουν μόλις 1:30 ώρα από την Καστοριά και έτσι και έγινε. Πέμπτη 9 Ιουλίου του 2011 και ώρα 6 :30 (μαζί με τις καθυστερήσεις – ξέρουν οι παρελκόμενοι – ) ξεκινήσαμε για Γιάννενα με μια συναυλο-παρέα (αφού πριν λίγο καιρό είχαμε πάει και στον Θ. Παπακωνσταντίνου). Το να φτάσουμε στα Γιάννενα ήταν εύκολο αλλά για να βρούμε το μέρος που γινότανε η συναυλία μάλλον μας παίδεψε. Μπορεί και να ρωτήσαμε και 20 άτομα, μέχρι που συναντήσαμε  σ’ ένα κυκλικό κόμβο μια κυριούλα που ενώ στην αρχή την περάσαμε για λίγο καθυστερημένη, μας πήγε τελικά ως το θέατρο της συναυλίας. Εκεί ήταν το δράμα άντε να βρεις να παρκάρεις και όταν βρίσκεις και συνειδητοποιείς ότι είσαι στου διαόλου την μάνα και η συναυλία αρχίζει σε 5 λεπτά τότε απλά ανοίγεις το βήμα και εύχεσαι να αργήσουν λίγο. Η αλήθεια είναι πως για άλλη μια φορά ήταν κύριοι και η καθυστέρηση ήταν πάρα πολύ μικρή της τάξης της ευχής μου δηλαδή γύρω στο 5 λεπτό. Το γήπεδο ήταν γεμάτο βέβαια όχι τελείως  αλλά κατά την διάρκεια της συναυλίας «τιγκαρε». Και μετά από λίγο όλα ξεκίνησαν . Πολλές μνήμες και κυρίως πολλά χρόνια πριν κάτι που δεν θυμόμουν. Σύμφωνα με τον Πλιάτσικα ήταν 7 χρόνια, όποτε ή αυτός έκανε λάθος ή όντως τα χρόνια περνάνε γρήγορα. Πριν 7 χρόνια λοιπόν ήμουν μαζί με την Σοφία ( αδερφή μου) και πολλούς άλλους ^^ αλλά και με άτομα (αυτούσια ή συγγενικά)  που μετέπειτα θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην ζωή μου . Το ρεζουμέ είναι ότι ήταν μια απίστευτη συναυλία που όποιος ακούει τέτοια τραγούδια σίγουρα θα ξετρελαθεί γι’ αυτό να μην την χάσετε . Καλύτερη στιγμή της βραδιάς η γιγαντοοθόνη ( που μπορεί και να ήταν συνδεμένη με τον γνωστό στους πληροφορικάριους χ8051 – να τι θα κάνω λοιπόν ^^ – ) που έδειχνε τον Μάνο Ξυδούς να τραγουδάει το «Εσύ εκεί» 

Τίτλος : Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ;
Στίχοι: Παναγιώτης Σπυρόπουλος
Μουσική: Μάνος Ξυδούς & Παναγιώτης Σπυρόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ


Αφιερωμένο σ' ένα πολύ ιδαιέτερο άτομο που αγαπάω πολύ G+G(το βίντεο θα στο ανεβάσω αλλού γιατί εδώ δεν τα καταφέρνω ^^)

Οι παρατάξεις της επόμενης μέρας

Όχι δεν πρόκειται για κάποιο νέο χάπι που σου υπόσχεται πως την επόμενη μέρα οι παρατάξεις θα σταματήσουν να ασχολούνται μαζί σου(αν και σίγουρα πολλοί φοιτητές θα θέλαμε ένα τέτοιο χάπι κάθε χρόνο μια μέρα πριν τις φοιτητικές εκλογές  μπας και γλιτώσουμε οποιαδήποτε σχέση μαζί τους) αλλά πρόκειται για τις εικόνες ντροπής που είμαι σίγουρος πως υπάρχουν είτε λίγο είτε πολύ (με έμφαση στο πολύ) σε όλα τα ιδρύματα της χώρας. Δεν θα μιλήσω γενικά για τις παρατάξεις και την ανούσια ύπαρξή τους στους χώρους τις τριτοβάθμιας εκπαίδευσης γιατί τις απόψεις μου γι’ αυτές  τις ξέρετε. Θα σταθώ όμως στο θέαμα που αντίκρισα σήμερα ερχόμενος για δουλειά στο κτίριο που έλαβαν χώρα οι φοιτητικές εκλογές στις 19 Μαΐου  του 2011. Στην Καστοριά θα μπορούσε να πει κανείς ότι είμαστε πολύ τυχεροί γιατί  το ακαδημαϊκό έτος 2009-2010 εγκαινιάστηκε ένα καινούριο και πανέμορφο κτίριο που στο χώρο του στεγάζονται  όλα τα γραφεία των καθηγητών και των γραμματειών καθώς επίσης τρία αμφιθέατρα ,ένα εκ των οποίων θα ζήλευε κάθε άλλο ακαδημαϊκό ίδρυμα αλλά και μια βιβλιοθήκη ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Όσοι  φοιτούν εδώ το γνωρίζουν και όσοι νομίζουν ότι υπερβάλλω μπορούν απλά να μας επισκεφτούν. Αλλά όταν ένα κτίριο δεν είναι για σένα,δεν ενθουσιάζεσαι ιδιαίτερα. Έτσι και εγώ δεν τρελάθηκα και έλεγα συνέχεια «Μα καλά αντί να κάνουν πρώτα το κτίριο με τις αίθουσες έκαναν πρώτα τα γραφεία ,Ελλάδα τι περίμενες» και η ευχή μου κάποια στιγμή εισακούστηκε. Το ακαδημαϊκό έτος 2010-2011 λοιπόν μπήκαμε επιτέλους στο πολυπόθητο κτίριο με τις αίθουσες(δεν μπορείς να φανταστείς πόσο εκνευριστικό μπορεί να είναι να βλέπεις ένα κτίριο να χτίζεται από το 1ο εξάμηνο σπουδών σου και τελικά να μπαίνεις και να κάνεις το πρώτο σου μάθημα στο 7ο). Μιλάμε λοιπόν για ένα ολοκαίνουριο κτίριο το οποίο ακόμα δεν έκλεισε χρόνο και έχει περάσει τα πάνδεινα. Από καταλήψεις με σπασμένες γυψοσανίδες και χαλασμένο σύστημα θέρμανσης μέχρι εκλογές με μπύρες, κρασιά, ξεχαρβαλωμένα φωτιστικά ,βγαλμένες θήκες σαπουνιού και ξεριζωμένους μηχανισμούς στεγνώματος χεριών. Η εικόνα που αντίκρισα σήμερα  με έκανε και κατάλαβα άλλη μια φορά το πόσο κόπτεστε όλοι εσείς οι των παρατάξεων για τα συμφέροντα μου και με καλείτε κάθε χρόνο να σας ψηφίσω. Σας ρωτώ λοιπόν για ποια συμφέροντά μου νοιάζεστε όταν μου καταστρέφετε το χώρο εκπαίδευσής μου(το βασικό μου δικαίωμα); Και στην τελική ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΕΔΩΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ. Εικόνες που μόνο ανωριμότητα δείχνουν και τίποτα άλλο .Θα έπρεπε να ντρέπεστε γιατί όλοι εσείς (νικητές/χαμένοι),όλοι συμβάλατε με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Σας είπε κάνεις ότι ο χώρος στον οποίο εγώ και πόσοι άλλοι φοιτητές ήρθαμε για να μάθουμε πράγματα είναι καφενείο; Ο χώρος είναι γεμάτος μπύρες ,κρασιά και τσιγάρα. Αυτό είναι το λιγότερο μπροστά στον βανδαλισμό των τουαλετών και τις άλλες μικροζημιές. Και σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά κάποιοι εκ των νικητών ήδη έχουν αρχίσει την ανάρτηση status στο Facebook χρησιμοποιώντας λέξεις που πολύ αμφιβάλω αν πραγματικά γνωρίζουν τι σημαίνουν. Άραγε είναι όλοι αυτοί έτοιμοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους ή πιστεύουν πως για άλλη μια φορά θα γλιτώσουν έτσι επειδή το κτίριο είναι δικό μας. Οι παρατάξεις δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από φανατισμό και καταστρέφουν τα ελληνικά ιδρύματα. Η κατάργησή τους για μένα θα ήταν το ιδανικό. Μπορούμε και εμείς να καταστρέφουμε το Τ.Ε.Ι μας χωρίς να  παίρνουμε χρήματα από τα κόμματα και χωρίς να έχουμε συγκεκριμένη γραμμή. Το Τ.Ε.Ι ανήκει σε εμάς, όχι στις παρατάξεις. Σε λίγο τελειώνω από την δουλειά μου και το μόνο που νιώθω είναι ντροπή για τον εξευτελισμό της παιδείας και αγανάκτηση για την δήθεν υπεράσπιση των δικαιωμάτων μου. Ένα μεγάλο κουράγιο στις καθαρίστριες που,ενώ καθημερινά δουλεύουν ανά δυο με βάρδιες, σήμερα ήρθαν όλες. 

Η αρχή του ΤΕΛΟΥΣ

     Χριστούγεννα του 2011 και όλα έδειχναν πως θα τα περάσω στην Καστοριά …(ναι-ναι καλά διαβάσατε εγώ στην Καστοριά ενώ το Τ.Ε.Ι θα ήταν κλειστό). Έτσι είχαμε πει πως μιας και φέτος είναι τα τελευταία μας Χριστούγεννα στην Καστοριά θα ήταν όμορφα αν τα περνούσαμε εκεί , φυσικά η καλή παρέα είναι απαραίτητη και παρόλο που θα ήμασταν μόνο τέσσερις είμαι σίγουρος πως θα ήταν μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία. Πήρα βαθιές ανάσες , το έλεγα κάθε μέρα στον εαυτό μου και τελικά είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά για τα πρώτα μου Χριστούγεννα στην Καστοριά, μετά από τόσους εορτασμούς της Αναστάσεως του Κυρίου σε αυτό το μέρος νομίζω πως ήταν καιρός να γιορτάσω και την γέννησή του. Μιας και λοιπόν θα έμενα στο Άργος δεν έπρεπε να κάνω και εγώ κάτι; Έπρεπε! Λοιπόν ένα σαββατοκύριακο που με επισκέφτηκαν οι γονείς μου και μετά από την ενημέρωση περί παραμονής μου στην Καστοριά για τον εορτασμό των Χριστουγέννων (πόσες φορές το έχω πει ακόμα και εγώ έχασα το μέτρημα) η μητέρα μου , μου είπε πως υπάρχουν στολίδια και ένα μικρό δεντράκι για να το στολίσω το σπίτι μου. Η χαρά μου μεγάλη μιας και δεν θα έδινα λεφτά για κάποιο δεντράκι, ΔΝΤ έχουμε δεν μπορούμε να κάνουμε περιττά έξοδα. Σιγά-σιγά λοιπόν ξεκίνησα να απλώνω τα διάφορα στολίδια μέσα στην σαλοκουζίνα μου και τέλος να βάζω το μικρό δεντράκι κάπου ψηλά ώστε να δείχνει ωραίο και να φαίνεται .Μετά τύλιξα και κάτι λαμπάκια γύρω του και μόλις τα άνοιξα το μικρό αυτό δεντράκι έμοιαζε μαγικό. Κάπως έτσι μου ήρθε και η έμπνευση γι αυτό το άρθρο. Το δεντράκι μου είχε πάνω στην κορυφή του όχι κάποιο αγγελάκι , ένα αστέρι βρε αδερφέ θα φάνταζε η ιδανική λύση τώρα , αλλά είχε δύο μικρά γουράκια για το έτος 2007. Ναι το έτος οπού έφυγα από την Θεσσαλονίκη για να πάω να φοιτήσω στην Καστοριά. Και τότε συνειδητοποίησα το πόσο γρήγορα είχαν περάσει τα τέσσερα αυτά χρόνια και του χρόνου πλέον θα είμαστε απόφοιτοι. Τέτοιες σκέψεις είχα συνέχεια στο μυαλό μου και σαν να μην έφτανε αυτό χαλάσανε και τα λαμπάκια στο μικρό δεντράκι μου …Θέλεις το ότι το ύψος μου που δεν διαφέρει και πολύ από το μικρό δεντράκι θέλεις η μανία μου να κάνω συνέχεια παραλληλισμούς με ότι βρίσκεται μέσα στο οπτικό μου πεδίο, δεν ξέρω τι πάντως μου ήρθε. Πριν τέσσερα χρόνια αν με ρωτούσες δεν πίστευα ΠΟΤΕ ότι θα πατούσα μετά τα 18 μου στην Καστοριά , αλλά ποιος θα μου έλεγε ότι όχι μόνο θα το πατούσα αλλά θα φοιτούσα εκεί και θα είχα και δικό μου σπίτι. Τώρα ; Το μόνο που σκέφτομαι είναι γιατί να μην σπουδάζω στο Πολυτεχνείο ώστε να έχω περισσότερο χρόνο κοντά σας. Αν λοιπόν αναλογιστώ το τι κέρδισα μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια σπουδών στο Τ.Ε.Ι σίγουρα δεν είναι η γνώση, δεν έχω μάθει τίποτα πάνω στους υπολογιστές αλλά σαν το υπερμέγιστο φυτό που είμαι κατάφερα να έχω ένα πολύ μεγάλο βαθμό που ίσως με βοηθήσει αύριο μεθαύριο αν υπάρχει ακόμα το δημόσιο. Αυτό που κέρδισα όμως είναι οι φίλοι μου .Τόσα πολλά άτομα και όμως τα καταφέραμε να είμαστε μαζί από το πρώτο εξάμηνο μέχρι και το τέλος ,υπήρξαν βέβαια δύο απώλειες αλλά είναι ασήμαντες θα έλεγα. Όχι γιατί δεν με πείραξε φυσικά με πείραξε και θα με πειράζει ίσως και για πάντα αλλά η μία κοπέλα όσο μακριά και αν είναι ,ταυτόχρονα είναι και τόσο κοντά , η αγαπημένη μου γειτονοπούλα και η με την άλλη μπορεί να τραβήξαμε διαφορετικούς δρόμους αλλά τα τρία χρόνια που χαρίσαμε ο ένας στον άλλον θα είναι για πάντα χαραγμένα μέσα μας και είμαι σίγουρος πως ποτέ δεν θα πάψει να με αγαπάει όπως και εγώ! Πω-πω γράφω και ήδη έχουν αρχίσει να με πιάνουν τα κλάματα. Αυτό λοιπόν το άρθρο είναι αφιερωμένο σε όλους εσάς που για τέσσερα χρόνια ήσασταν τα άσβηστα λαμπάκια της ζωής μου και όσο βρισκόμασταν μαζί στο Τ.Ε.Ι ομορφαίνατε την μέρα μου και την κάνατε πολύ καλύτερη από αυτήν που θα ήταν χωρίς εσάς και αν πραγματικά γύριζα τον χρόνο πίσω αυτήν την φορά επίτηδες δεν θα έγραφα καλά στις πανελλήνιες ώστε να σας συναντήσω στην Καστοριά. Ξέρω ότι όλα αυτά που γράφω ίσως να σας φαίνονται πολύ μελό και να λέτε που είναι ο κακός Γιάννης που γνωρίσαμε αλλά νομίζω ότι όλοι σας καταλάβατε ότι ο μόνος λόγος που σας πείραζα ήταν για να σας δείξω το πόσο σας αγαπώ και αν πότε σας έφερα σε δύσκολη θέση θέλω να ξέρετε ότι σας αγαπώ πολύ και είσαστε σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Ήσασταν ο μόνος λόγος που ήθελα να γυρίζω στην Καστοριά και όλοι σας είστε τόσο ξεχωριστοί που όποιος σας βάλει στην ζωή του μόνο κέρδος μπορεί να έχει από εσάς . Αγαπημένα μου λαμπάκια ,όσο και αν μας πονάει ξέρω ότι σιγά-σιγά εσείς ίσως να βρείτε ένα καλύτερο δέντρο και εγώ ίσως να βρω πιο όμορφα λαμπάκια. Να ξέρετε όμως κάτι ότι σας επιτρέπω να μην λάμπετε τόσο στην ζωή του μικρού σας δέντρου αλλά δεν σας επιτρέπω να σβήσετε ΠΟΤΕ.







Υ.Γ. Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο στους ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΕΣ που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς :






1) Θεοδώρογλου Μυρτώ. Αγαπημένη Μυρούτω μπορεί να είσαι δολοφόνος της μόδας αλλά είσαι απίθανη.


2)Καλιάνδρας Γιάννης. Σε έναν κουτσομπόλη και πολύ "μαλάκα" αλλά και καλό φίλο.


3) Κωστοπούλου Ευτυχία. Εφούδα-Θρησκεία-Dj Lizzi και τόσααα άλλα τι να πω για σένα; Τα πάντα όλα και το ξέρεις ,ίσως ένα συγγνώμη και ένα σ’ αγαπώ να είναι αρκετά.


4) Μακρίδης Λάζαρος. Θα μπορούσα να πηγαίνω κάθε μέρα στο Τ.Ε.Ι στα μαθήματα των 8 (όταν ερχόσουν) και απλά να μου λες καλημέρα και να χαμογελάς. Το καλύτερο παιδί EVER.


5) Μπαλατσού Γεωργία. Το γνωστό σε όλους bebe που θα αγαπάω πολύ πολύ πολύ για πάντα φιλιά στην μαμά και στις ωραίες πίτες.


6) Νούλη Έλενα. Η πιο γλυκιά τσιγκούνα και γκρινιάρα που γνώρισα και νομίζω ότι θα γνωρίσω σε όλη μου την ζωή. Άρε Ελενάλντα.


7) Πλοιάκης Ανδρέας. Η αγαπημένη μου κολλημένη τυρόπιτα. Είμαι σίγουρος πως όλοι ζηλεύουν την γνώσεις σου στα παιχνίδια. Λίγο το skill να διορθώσεις και θα σε φθονούν και γι αυτό.


8) Συρμάς Ανδρέας. Για σένα τι να πρωτοπώ; Τόσα χρόνια ρε σιχαμένε παλιό Τσοκόντα !!!!Ακόμα δεν με βαρέθηκες; Εγώ πάντως ΟΧΙ. Κομπάζω που είμαι φίλος και τα ray-ban είναι γνωστή μάρκα παππουτσιών.


9) Τάχια Κατερίνα. Αχ το γλυκό και καλό Κατερινάκι που τους αγαπάει και το αγαπάνε όλοι.


10) Τραγοτσάλου Γιώτα. Η Pamela Tragotsalos μας έκανε την τιμή να φοιτήσει στο Τ.Ε.Ι Καστοριάς για να μας χαρίσει απίστευτες στιγμές.


11) Τόμου Λένα. Να και το μακρινό μας κορίτσι , το Canadian Girl, που όσο μακριά και αν είναι θα είναι πάντα στις καρδιές μας.


12) Τσιτσικλής Πασχάλης. Πασχαλίτσο και Flafouli πως μπορεί ένα άτομο να ταιριάζει με τόσους διαφορετικούς ανθρώπους; Έχεις το χάρισμα και είσαι και φαινόμενο αγόρι μου.


13) Τσοντσωνη Γεωργία. Το ξανθό μωρό πλέον είναι μελαχρινό αλλά κούκλα πάντα θα παραμένεις κροτίδα/πυροτέχνημα και όλα τα συναφή.


14) Τσότρα Χάιδω. Το κορίτσι ανέκδοτο ότι πιο κρύο έχετε ακούσει στην ζωή σας. Περιμέναμε δύο χρόνια για το τέλειο ανέκδοτο, Χαϊδούμπα.










Καλές γιορτές
Το αγαπημένο σας δεντράκι!!!

Η Γνωριμία Πνιγμός

Η αλήθεια είναι πως στην αρχή βλέποντάς σε ένιωσα μια χαρά και αγαλλίαση ξέροντας πως υπάρχουν τέτοια άτομα ,άτομα που προσέγγιζαν το γούστο μου και δεν σου κρύβω πως η ανακούφισή μου ήταν μεγάλη. Έπαιξες και εσύ μεγάλο ρόλο στην προσπάθεια των τελευταίων μηνών, που πραγματικά με ιδιαίτερο συναισθηματικό κόπο κατέβαλα, ώστε να ξεπεράσω το ψέμα που ζούσα ,ένα ψέμα που ήθελα με όλο μου το «είναι» να βγει αληθινό και σαν παραμύθι απλά να εκπληρωθεί και η δική μου επιθυμία. Στην αρχή μου αρκούσε αυτό και είχα βρει μια ισορροπία ανάμεσα στα «θέλω» και τα «πρέπει» τόσο τα δικά μου όσο και των γύρων μου. Άρχισα να είμαι διαφορετικός και να είμαι αυτό που πραγματικά ήθελα. Κάποιοι μου είπαν πως μαλάκωσα, κάποιοι άλλοι βλέπανε μόνο αυτά που θέλανε να δουν ,αλλά έστω και έτσι…κάτι έβλεπαν, έβλεπαν την αλλαγή που είχε ξεκινήσει και σίγουρα ήταν για το κάλο μου. Δεν άργησαν όμως τα πρώτα σύννεφα στενομυαλιάς να σκοτεινιάσουν τον κόσμο μου όταν μετά από μια όμορφη εξόρμηση ήρθα αντιμέτωπος με  την πραγματικότητα ,μια πραγματικότητα τόσο κοντινή που ως εκείνη την ώρα έμοιαζε τόσο μακρινή. Ήταν η πρώτη φορά που μου συνέβαινε κάτι τέτοιο με αποτέλεσμα να το σκέφτομαι συνέχεια και  να μην μπορώ να κοιμηθώ. Οι λέξεις που άκουσα αντηχούσαν στο μυαλό μου σαν καμπάνες τόσο δυνατά που θα μπορούσες να πεις ότι εγώ ήμουν ο ίδιος ο καμπανοκρούστης, ένας σύγχρονος Κουασιμόδος που η Παναγία των Παρισίων του ήταν το μυαλό του. Τότε ήταν που κατάλαβα πως όλα βρίσκονταν εκεί ,στην δική μου εκκλησία και μπορούσα να δημιουργήσω αυτά που ήθελα όπως εγώ τα ήθελα. Θα άνοιγα την πόρτα μου  στους πιστούς ,θα προσπαθούσα να δείξω τον δρόμο στους άθεους αλλά επειδή δεν είμαι τόσο καλός όσο ο Θεός σου, θα άφηνα από έξω κάθε λογής αιρετικό. Δεν άργησα λοιπόν να επιστρέψω στον εαυτό μου και να συνεχίζω να περνάω καλά ως την αληθινή μας γνωριμία. Στην αρχή δεν με ένοιαζε, χαιρόμουν που γνώρισα ένα νέο και αξιόλογο άτομο αλλά μέχρι εκεί. Στην συνέχεια όλα άρχιζαν να αλλάζουν λες και ξαφνικά κάτι μέσα μου άρχισε  να φουντώνει δεν ξέρω ,ίσως να υπήρχε και εγώ απλά να μην ήθελα να το παραδεχτώ ,ίσως να δημιουργήθηκε όταν πλέον ανταλλάζαμε κάποιες κουβέντες, όπως και να έχει ήταν εκεί και ήξερα πως υπήρχε γιατί αυτήν την φούντωση την ένιωθα για τα καλά. Το θέμα είναι πως για άλλη μια φορά τα νερά που με παρασέρνουν δεν είναι και τα πιο ευνοϊκά. Ναι ίσως κολυμπάω σε γνώριμα νερά  αυτήν την φορά και δεν φοβάμαι τον άγνωστο, τον αβέβαιο ή ίσως και τον ψεύτικο προορισμό που εγώ θα έπλαθα με το μυαλό μου αλλά αυτό που για άλλη μια φορά  αποδείχτηκε είναι πως τελικά  δεν ξέρω να κολυμπάω.

Ο καλύτερος φίλος

Η αναζήτηση του καλύτερού μας φίλου σίγουρα δεν είναι και ότι πιο εύκολο έχουμε κάνει στην ζωή μας। Καλώς ή κακώς όσο μεγάλες παρέες και αν διαθέτουμε και ας είμαστε ευτυχισμένοι με τους φίλους που έχουμε και μολονότι γνωρίζουμε ότι θα μας βοηθήσουν σε διάφορες στιγμές τις ζωής μας ,είτε καλές είτε κακές, συνήθως είναι ένας αυτός με τον οποίο θα βρεθούμε πραγματικά κοντά και θα μπορούμε να μοιραζόμαστε τα πάντα. Θα είναι αυτός που θα σε καταλαβαίνει απόλυτα , θα ξέρει πότε θα είσαι λυπημένος και δεν θα χρειάζεται να ρωτήσει «τι έχεις ;» γιατί πολύ απλά θα το ξέρει. Θα γνωρίζει την χαρά σου γιατί θα χαίρεται και αυτός μέσα από αυτήν. Όταν θα είσαι στις μαύρες σου θα είναι αυτός που θα σου δείχνει τον τρόπο ώστε η μέρα σου να ασπρίσει και πάλι. Θα είναι αυτός που θα μπορείς να μοιράζεσαι τα πάντα , αλλά δεν θα χρειάζεται να πεις κουβέντα γιατί ένα σου βλέμμα θα αρκεί για αυτόν ώστε να καταλάβει και το σκοτεινότερό σου μυστικό, τον βαθύτερό σου πόθο . Θα μπορείτε να κάνετε τα πάντα μαζί γιατί πολύ απλά δεν θα τον νοιάζει , αρκεί να είστε μαζί και να περνάτε καλά. Θα μπορείς να του φωνάζεις ,όταν δεν θα είσαι καλά ( όχι πως είναι σωστό ) ,αλλά δεν θα τρέξει στην πρώτη δυσκολία , θα μείνει εκεί να σε ακούσει , και θα συνεχίζει να είναι εκεί όταν εσύ ξεθυμάνεις! Χμμ τι δύσκολο που μοιάζει να βρεις έναν τέτοιο φίλο, και όταν νομίζεις ότι το βρίσκεις αυτός φεύγει γιατί ίσως δεν σε αντέχει άλλο .Στην αναζήτηση όμως για τον καλύτερο φίλο τι μπορείς να κάνεις; Είμαστε λέει στον 21ο αιώνα άρα τι πρέπει να κάνω; Να ανοίξω έναν από τους πολλούς (εμ έτσι είναι αν σπουδάζεις πληροφορική ) φυλλομετρητές μου και μέσα στον ιστότοπο να βρω μια ωραία μηχανή αναζήτησης και σαν λέξη κλειδί να βάλω «καλύτερος φίλος»; Για σκέψου τι γίνεται όμως και με τις σύνθετες αναζητήσεις. Ίσως ο καθένας μας να μπορεί να βρει έναν κολλητό όπως πραγματικά τον θέλει , έξυπνο॥ για να αντιγράφεις στα διαγωνίσματα χμμ ,ίσως όμορφο για να σας ανοίγουν παντού τις πόρτες όχι όχι καλύτερα αθλητικό τύπο είναι must πλέον ένα γυμνασμένο κορμί στην παραλία και θα εκμεταλλευτείς το ρητό που λέει «μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα»… δύσκολη απόφαση τελικά το να κάνεις μια σύνθετη αναζήτηση ।Ή μήπως καλύτερα να δοκιμάσεις την τύχη σου σε κάτι έτοιμο; Που αλλού ;Στο γνωστό σε όλους προσωποβιβλίο μέσα στα πολλά αιτήματα για φιλία που πέφτουν σαν βροχή μόλις βάζεις μια φωτογραφία που έτυχε να βγεις λίγο καλύτερα , ξες ο φωτισμός ,φοράς και ένα ωραίο γυαλί ηλίου κάνεις και λίγο γωνία το πρόσωπο ,με λίγα λόγια βγάζεις μια γνωστή σε όλους ψαρωτική φωτογραφία και κάπου εκεί ανάμεσα στην απόρριψη και την αποδοχή των αιτημάτων φιλίας σου σε ξαναχτυπά «θα βρω πραγματικά αυτό που ψάχνω»; Τον Μάιο ήμουν μία εκδρομή στην Γερμανία και εκτός όλων των άλλων συναρπαστικών εμπειριών , ξέρετε τώρα πρώτη φορά Ευρώπη γεμίζει το μάτι σου ,άλλη κουλτούρα ,διαφορετικός τρόπος ζωής είδα και κάτι που σίγουρα Ελλάδα δεν βλέπεις, σε άλλες χώρες δεν ξέρω αλλά φαντάζομαι κάτι παρόμοιο με την Γερμανία ,Ευρώπη σου λέει άλλωστε . Άνθρωποι όλων των ειδών :ψηλοί ,κοντοί ,όμορφοι, άσχημοι ,πλούσιοι ,αλλά και φτωχοί ,άνθρωποι που δεν είχαν ίσως για αυτούς να φάνε και ζητιάνευαν όλοι μέρα είχαν παρέα τον δικό τους καλύτερο φίλο, τον σκύλο τους , ένα πιστό σύντροφο που θα μπορούσε να δώσει ακόμα και την ζωή του για να σε προστατεύσει. Ολόκληρη την ημέρα σαν άγρυπνος φρουρός να βρίσκεται στο πλάι σου χωρίς να σου ζητάει και πολλά ,γιατί άλλωστε δεν μπορεί, μόνο να του δείχνεις ότι τον αγαπάς και εσύ. Όλη μου αυτή η εμπειρία ειδικά την πρώτη μέρα ήταν τόσο συναισθηματικά φορτισμένη που ακόμα και στον ύπνο μου έβλεπα ανθρώπους με σκυλιά παρέα. Ένιωθα τόσο χαρούμενος που υπάρχουν χώρες που δίνουν περισσότεροι σημασία στους μικρούς μας φίλους , αλλά ταυτόχρονα το μυαλό μου γέμιζε με συνειρμούς και παραλληλισμούς . Σίγουρα ο σκύλος είναι ένας πολύ καλός σύντροφος , και το λέω αυτό έχοντας και εγώ έναν αξιολάτρευτο τετράποδο φίλο, αλλά το μυαλό μου ταξίδευε αλλού , στην αναζήτηση του καλύτερού μου φίλου. Όπως τα σκυλιά βρίσκονταν πάντα δίπλα στους ανθρώπους έτσι σκέφτηκα και εγώ για κάποιους φίλους μου … που πάντα είναι κοντά μου και δυστυχώς ποτέ δεν τους έδινα την απαραίτητη προσοχή. Άτομα που είναι μαζί σου ,τα θεωρείς δεδομένα, βρίσκονται στον περίγυρό σου αλλά στην ουσία ποτέ δεν τους έδωσες την ευκαιρία να γίνουν αυτοί οι καλύτεροί σου φίλοι. Τελικά για να βρεις τον καλύτερο φίλο δεν χρειάζεται να σπάσεις το κεφάλι σου δημιουργώντας μια σύνθετη αναζήτηση σε μια μηχανή αναζήτησης ,ούτε να προσπαθείς από το πρωί ως το βράδυ για να βγάλεις μία ψαρωτική φωτογραφία και σίγουρα δεν χρειάζεται να αλλάξεις χώρα. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κοιτάξεις γύρω σου για αυτούς που σε αγαπούν και σίγουρα ανάμεσα σε αυτά τα άτομα θα τον βρεις…αλλά μην ξεχνάς να δίνεις ευκαιρίες.

Για ένα στρατιώτη , ένα σκύλο και ένα PrO