Η αλήθεια είναι πως παρ 'όλο που μόλις τελείωσα το 3ο έτος σπουδών μου , που σημαίνει ότι έχω ακόμα έναν χρόνο κοντά σου , μετά από τις δικές σου στενάχωρες σκέψεις για το πρόωρο μας τέλος με έβαλες και έμενα ,άθελα ή και θελημένα ,στο τρυπάκι του τί θα γίνει μετά,πως θα είμαστε τελειώνοντας;Και τα κατάφερες.Η άσχημες σκέψεις του αποχωρισμού μας πλημμύριζαν το μυαλό μου τις τελευταίες μέρες..αλλά το ότι θα περνούσαμε μαζί το καλοκαίρι δεν μπορεί θα σήμαινε κάτι.Πόσο λάθος έκανα.Και όσο σκέφτομαι τα λάθος λόγια που ξεστόμισα όταν ήμασταν έξω " θα μπορούσα να ήμουν σε άλλο μέρος και να μην σας γνώριζα , οπότε δεν θα με πείραζε ".Πόσο λάθος πρέπει να ακούστηκαν τα λόγια αυτά στα αυτιά σου;Πόσο μπορεί να με μισήσες γι 'αυτά που μόλις είχες ακούσει;Πόσο μικρός ένιωσα όταν σκέφτηκα τι είχε βγει εκείνη την στιγμή από το στόμα μου;Και που να ήξερα ότι όλα όσα πίστευα θα γκρεμίζονταν μέσα σε λίγες ώρες και αυτό που έμοιαζε με άσχημη κατάρα προς τον ίδιο μου τον εαυτό ,δηλαδή να μην σε γνώριζα πότε μου ,είναι τώρα η πιο βαθιά μου επιθυμία ένας ακαής πόθος που θα με καίει μέσα μου κάθε φορά που σε βλέπω...Ίσως ο Θεός το ήξερε και το έκανε τώρα ,στην πιο ωραία εποχή του χρόνου ,το καλοκαίρι ,που θα είμαστε μακρυά ο ένας από τον αλλόν ,μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται,ίσως σε ξεχάσω,ίσως πετάξω μακρύα έτσι απλά τα τρία χρόνια μας μέσα σε 3 μήνες..ΔΕΝ ΤΟ ΝΟΜΙΖΩ...αλλά πίστεψε με ότι θα προσπαθήσω.Αυτά που είπες , που είπα ,που είπε ..δες που μας έφτασαν και αν ποτέ διαβάσεις αυτό το άρθρο σίγουρα σ 'αυτό το σημείο θα σκεφτείς " ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ " και να προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίθετο τι σημασία έχει;Και μόνο που το πιστεύεις ΠΟΝΑΩ.Αλλά φαίνεται πως το χωρίς λόγο "πάθος" μου για την τελειότητα , μια εκφώνηση που ποτέ δεν χρησιμοποίησα και κάποια λόγια που είπα σε οδήγησαν εκεί.Αμέτρητα είναι τα ερωτήματα μου με κατακλύζουν αυτήν την στιγμή,το κεφάλι μου πάει να σπάσει ,η καρδιά μου χτυπάει τόσο γρήγορα που νομίζω πως θα βγει έξω από το στήθος μου και ένας τεράστιος κόμπος λύπης βρίσκεται στο στομάχι και κάθε φορά που σε θυμάμαι με σφίγγει λες και θέλει να με σκοτώσει από μέσα...υπερβάλλω λες ε;Δεν νομίζω και το ξες γιατί πιστεύω πως και εσύ έτσι νιώθεις.Ναι με χαροποιεί που υποφέρεις και ίσως δεν κοιμήθηκες ούτε εσύ χτες..αλλά θα περάσει στο υπόσχομαι δυστυχώς χωρίς εμένα αλλά ίσως έτσι να είναι καλύτερα.Ότι και να έκανα βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι δεν το άξιζα αυτό.Είπες πως πληγώθηκες με τις πράξεις μου εγώ τι να πω;Που ο ίστρος και ο ιρμός του καθενός από εμάς έδινε άλλο νόημα στα λόγια του πρώτου.Πληγώθηκα για όλα..για τον καιρό που περάσαμε ,τα τρία χρόνια που μου χάρησες από την πρώτη στιγμή που σε αντίκρισα, μα πιο πολύ πληγώθηκα γιατί τελικά δεν με κατάλαβες ποτέ,γιατί έβαλες πρόσωπα πιο πάνω από εμενα.Γιατί ο χρονός που θα είμαι μακρυά σου θα μοιάζει με κλεψύδρα της οποίας το στόμιο έχει βουλώσει.Γιατί χωρίς εσένα ΤΙΠΟΤΑ δεν θα είναι πια ίδιο.Αλλά έτσι για την ιστορία σκέψου ποιος πόνεσε πιο πολύ,ποιος έχασε ποιο πολλά.Αν λοιπόν αυτός ήταν ο στόχος σας...ΝΑΙ ΠΟΝΕΣΑ ... ΝΑΙ ΕΚΛΑΨΑ