ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Υπάρχουν λόγοι που και να προσπαθούσα να εξηγήσω αρκετοί,και πόσο μάλλον εσυ,δεν θα καταλαβαίνατε...Υπάρχουν φορές που δεν μπορούμε να ζήσουμε αυτό που θέλουμε και έτσι οδηγούμαστε σε διαφορετικά,σίγουρα,πεπατημένα μονοπάτια.Δυστυχώς όμως η ζωή και οι άνθρωποι που την περιβάλλουν δεν είναι ένας απλός,μακρύς δρόμος που θα τον διαβείς, θες δεν θες, με μόνη "απώλεια" δύο λιωμένες σόλες από το αγαπημένο σου ζευγάρι παππούτσια.Καμιά φορά η ζωή είναι πιο σκληρή και αυτό το καταλαβαίνουμε γιατί κάτω από τις λιωμένες σόλες μας έχουν περάσει πετραδάκια,τα οποία γδέρνουν ακατάπαυστα τα πόδια μας.Υπάρχουν κάποιοι που αντέχουν τον πόνο και συνεχίζουν στην ανηφόρα της ζωής.Πώς όμως καταλαβαίνεις ότι ΔΕΝ πρέπει να βαδίζεις άλλο σ'έναν δρόμο που δεν σου ανήκει;Το καταλαβαίνεις όταν τα χαλίκια στα πόδια σου δεν γδέρνουν μόνο εσένα,αλλά η μεταφορά τους από σημείο σε σημείο γδέρνει τον ίδιο τον δρόμο.Οι σχέσεις που δημιουργούνται με άτομα που βρίσκουνται γύρω μας δεν μπορούν και δεν ΠΡΕΠΕΙ να είναι το υποκατάστατο των σχέσεων των ανθρώπων που θα θέλαμε να έχουμε στην ζωή μας.Τα προϊόντα με βάση την σόγια λένε πως είναι υποκατάστατα του κρέατος.Έχει σκεφτεί όμως κανείς πόσες βλαβερές συνέπειες δημιουργούν στον ίδιο μας τον εαυτό;Και ας πούμε ότι δεν νοιαζόμαστε για τους εαυτούς μας και πολύ απλά καταφεύγουμε σε μία απλή αγωγή σιδήρου με χάπια και συνεχίζουμε "ανενόχλητοι" να τρώμε σόγια.Τι γίνεται όμως όταν στην πραγματική ζώη η σόγια έχει μορφή και μάλιστα μία μορφή ενός ανθρώπου που νοιάζεται για εμάς;Πώς συνεχίζουμε να δεχόμαστε αλλά και να δίνουμε πράγματα τα οποία δεν νιώθουμε;Πολύ απλά μπορούμε και το κάνουμε γιατί ο άνθρωπος από την φύση του πάνω απ' όλα προσπαθεί να ικανοποιήσει το εγώ του και πολλές φορές οδηγείτε στο να είναι ένα ματαιόδοξο πλάσμα.Συγγνώμη που δεν είμαι αυτό που θες.Συγγνώμη που δεν μπορώ να γίνω αυτό που θες.Συγγνώμη που σου έδινα ελπίδες με την συμπεριφορά μου.

Νέα αρχή

Υπάρχουν στιγμές στην ζωή σου που πρέπει να σταματήσεις να κοιτάς το παρελθόν και να συνεχίσεις μπροστά. Μακριά απ' ότι σε πονάει. Είναι καιρός v’ ανοίξεις ξανά τα φτερά σου, να δεις τον απέραντο νέο κόσμο που απλώνεται στα ποδιά σου και μ' ένα άλμα να πηδήξεις, σαν να λες αντίο σε ότι πικρό και άσχημο σε πλήγωσε και να αρχίσεις να χαίρεσαι την νέα σου αρχή. Αυτά λίγο πολύ ακούμε από αγαπημένους φίλους, αξιολάτρευτους γονείς αλλά και καλοθελητές όλων των ειδών. Λένε πως το κάθε τι κάνει τον κύκλο της ζωής του, γεννιέται-αναπτύσσετε -πεθαίνει. Τι γίνεται όμως όταν εμείς δεν θέλουμε να ακολουθήσουμε την φυσική εξέλιξη των πραγμάτων; Τι γίνεται όταν για εμάς δεν έχει τελειώσει; Πως γίνεται να τελειώσει όταν η μία πλευρά δεν το θέλει; Αμέτρητα ερωτήματα κατακλύζουν το κεφάλι μας, στοιχειώνουν τα όνειρά μας και στις σκέψεις μας κυριαρχεί ο υποθετικός λόγος. Μία περίοδος που κάνεις δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει. Το Κακό είναι ότι όσο και αν περιβαλλόμαστε από αξιόλογα άτομα, άτομα που ίσως μας αγαπάνε περισσότερο, μας αγαπάνε γι αυτό που είμαστε πραγματικά, εμείς μένουμε κολλημένοι στα παλιά. Ίσως είναι η δύναμη της συνήθειας, πώς άλλωστε να βγάλεις από το μυαλό σου, την καρδιά σου.. την ίδια σου την ζωή αυτό που μέχρι πρότινος σε γέμιζε; Μήπως όμως έτσι κρατάς σε απόσταση την νέα σου ζωή; Είναι σαν να κολυμπούσαμε σαν μικρά χρυσόψαρα σε μια απέραντη θάλασσα και ξαφνικά, θελημένα, κάναμε την δικιά μας γυαλιά. Και μόνοι πλέον κολυμπάμε στα όρια τα οποία εμείς θέσαμε, για να μην πληγωθούμε, να μην πονέσουμε και τελικά...να μην ζήσουμε. Δυστυχώς δεν μπορώ ν' αλλάξω ότι έγινε. Θα ζείτε για πάντα στην καρδιά μου, αλλά πλέον όχι και στο μυαλό μου. Δεν θέλω να κολυμπάω σε γυάλα πλέον αλλά σε όλη την θάλασσα, μαζί με το πιο όμορφο χρυσόψαρο που θα μπορούσε να έρθει στην ζωή μου. Σ' ευχαριστώ που ήρθες..