Η αλήθεια είναι πως στην αρχή βλέποντάς σε ένιωσα μια χαρά και αγαλλίαση ξέροντας πως υπάρχουν τέτοια άτομα ,άτομα που προσέγγιζαν το γούστο μου και δεν σου κρύβω πως η ανακούφισή μου ήταν μεγάλη. Έπαιξες και εσύ μεγάλο ρόλο στην προσπάθεια των τελευταίων μηνών, που πραγματικά με ιδιαίτερο συναισθηματικό κόπο κατέβαλα, ώστε να ξεπεράσω το ψέμα που ζούσα ,ένα ψέμα που ήθελα με όλο μου το «είναι» να βγει αληθινό και σαν παραμύθι απλά να εκπληρωθεί και η δική μου επιθυμία. Στην αρχή μου αρκούσε αυτό και είχα βρει μια ισορροπία ανάμεσα στα «θέλω» και τα «πρέπει» τόσο τα δικά μου όσο και των γύρων μου. Άρχισα να είμαι διαφορετικός και να είμαι αυτό που πραγματικά ήθελα. Κάποιοι μου είπαν πως μαλάκωσα, κάποιοι άλλοι βλέπανε μόνο αυτά που θέλανε να δουν ,αλλά έστω και έτσι…κάτι έβλεπαν, έβλεπαν την αλλαγή που είχε ξεκινήσει και σίγουρα ήταν για το κάλο μου. Δεν άργησαν όμως τα πρώτα σύννεφα στενομυαλιάς να σκοτεινιάσουν τον κόσμο μου όταν μετά από μια όμορφη εξόρμηση ήρθα αντιμέτωπος με την πραγματικότητα ,μια πραγματικότητα τόσο κοντινή που ως εκείνη την ώρα έμοιαζε τόσο μακρινή. Ήταν η πρώτη φορά που μου συνέβαινε κάτι τέτοιο με αποτέλεσμα να το σκέφτομαι συνέχεια και να μην μπορώ να κοιμηθώ. Οι λέξεις που άκουσα αντηχούσαν στο μυαλό μου σαν καμπάνες τόσο δυνατά που θα μπορούσες να πεις ότι εγώ ήμουν ο ίδιος ο καμπανοκρούστης, ένας σύγχρονος Κουασιμόδος που η Παναγία των Παρισίων του ήταν το μυαλό του. Τότε ήταν που κατάλαβα πως όλα βρίσκονταν εκεί ,στην δική μου εκκλησία και μπορούσα να δημιουργήσω αυτά που ήθελα όπως εγώ τα ήθελα. Θα άνοιγα την πόρτα μου στους πιστούς ,θα προσπαθούσα να δείξω τον δρόμο στους άθεους αλλά επειδή δεν είμαι τόσο καλός όσο ο Θεός σου, θα άφηνα από έξω κάθε λογής αιρετικό. Δεν άργησα λοιπόν να επιστρέψω στον εαυτό μου και να συνεχίζω να περνάω καλά ως την αληθινή μας γνωριμία. Στην αρχή δεν με ένοιαζε, χαιρόμουν που γνώρισα ένα νέο και αξιόλογο άτομο αλλά μέχρι εκεί. Στην συνέχεια όλα άρχιζαν να αλλάζουν λες και ξαφνικά κάτι μέσα μου άρχισε να φουντώνει δεν ξέρω ,ίσως να υπήρχε και εγώ απλά να μην ήθελα να το παραδεχτώ ,ίσως να δημιουργήθηκε όταν πλέον ανταλλάζαμε κάποιες κουβέντες, όπως και να έχει ήταν εκεί και ήξερα πως υπήρχε γιατί αυτήν την φούντωση την ένιωθα για τα καλά. Το θέμα είναι πως για άλλη μια φορά τα νερά που με παρασέρνουν δεν είναι και τα πιο ευνοϊκά. Ναι ίσως κολυμπάω σε γνώριμα νερά αυτήν την φορά και δεν φοβάμαι τον άγνωστο, τον αβέβαιο ή ίσως και τον ψεύτικο προορισμό που εγώ θα έπλαθα με το μυαλό μου αλλά αυτό που για άλλη μια φορά αποδείχτηκε είναι πως τελικά δεν ξέρω να κολυμπάω.