Πυξ - Λαξ

Νομίζω ήταν Σάββατο όταν δέχτηκα ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα! Τα νέα που άκουσα δεν θα μπορούσαν παρά να με χαροποιήσουν. Βλέπεις τότε με την απώλεια του μεγάλου σύνθετη /τραγουδιστή Μάνου Ξυδούς  είχα δει στα κανάλια ότι η πρεμιέρα των συναυλιών των εν ζωή Πυξ - Λαξ θα ήταν στις  13 Ιουλίου και σκεφτόμουν πως δεν θα μπορούσα πότε να ζητήσω καλύτερο δώρο γενεθλίων από ένα ταξιδάκι στην μεγαλούπολη για μια τέτοια συναυλία. Τελικά όμως δεν χρειάστηκε να περιμένω τόσο μιας και τα Γιάννενα απέχουν μόλις 1:30 ώρα από την Καστοριά και έτσι και έγινε. Πέμπτη 9 Ιουλίου του 2011 και ώρα 6 :30 (μαζί με τις καθυστερήσεις – ξέρουν οι παρελκόμενοι – ) ξεκινήσαμε για Γιάννενα με μια συναυλο-παρέα (αφού πριν λίγο καιρό είχαμε πάει και στον Θ. Παπακωνσταντίνου). Το να φτάσουμε στα Γιάννενα ήταν εύκολο αλλά για να βρούμε το μέρος που γινότανε η συναυλία μάλλον μας παίδεψε. Μπορεί και να ρωτήσαμε και 20 άτομα, μέχρι που συναντήσαμε  σ’ ένα κυκλικό κόμβο μια κυριούλα που ενώ στην αρχή την περάσαμε για λίγο καθυστερημένη, μας πήγε τελικά ως το θέατρο της συναυλίας. Εκεί ήταν το δράμα άντε να βρεις να παρκάρεις και όταν βρίσκεις και συνειδητοποιείς ότι είσαι στου διαόλου την μάνα και η συναυλία αρχίζει σε 5 λεπτά τότε απλά ανοίγεις το βήμα και εύχεσαι να αργήσουν λίγο. Η αλήθεια είναι πως για άλλη μια φορά ήταν κύριοι και η καθυστέρηση ήταν πάρα πολύ μικρή της τάξης της ευχής μου δηλαδή γύρω στο 5 λεπτό. Το γήπεδο ήταν γεμάτο βέβαια όχι τελείως  αλλά κατά την διάρκεια της συναυλίας «τιγκαρε». Και μετά από λίγο όλα ξεκίνησαν . Πολλές μνήμες και κυρίως πολλά χρόνια πριν κάτι που δεν θυμόμουν. Σύμφωνα με τον Πλιάτσικα ήταν 7 χρόνια, όποτε ή αυτός έκανε λάθος ή όντως τα χρόνια περνάνε γρήγορα. Πριν 7 χρόνια λοιπόν ήμουν μαζί με την Σοφία ( αδερφή μου) και πολλούς άλλους ^^ αλλά και με άτομα (αυτούσια ή συγγενικά)  που μετέπειτα θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην ζωή μου . Το ρεζουμέ είναι ότι ήταν μια απίστευτη συναυλία που όποιος ακούει τέτοια τραγούδια σίγουρα θα ξετρελαθεί γι’ αυτό να μην την χάσετε . Καλύτερη στιγμή της βραδιάς η γιγαντοοθόνη ( που μπορεί και να ήταν συνδεμένη με τον γνωστό στους πληροφορικάριους χ8051 – να τι θα κάνω λοιπόν ^^ – ) που έδειχνε τον Μάνο Ξυδούς να τραγουδάει το «Εσύ εκεί» 

Τίτλος : Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ;
Στίχοι: Παναγιώτης Σπυρόπουλος
Μουσική: Μάνος Ξυδούς & Παναγιώτης Σπυρόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ


Αφιερωμένο σ' ένα πολύ ιδαιέτερο άτομο που αγαπάω πολύ G+G(το βίντεο θα στο ανεβάσω αλλού γιατί εδώ δεν τα καταφέρνω ^^)

Οι παρατάξεις της επόμενης μέρας

Όχι δεν πρόκειται για κάποιο νέο χάπι που σου υπόσχεται πως την επόμενη μέρα οι παρατάξεις θα σταματήσουν να ασχολούνται μαζί σου(αν και σίγουρα πολλοί φοιτητές θα θέλαμε ένα τέτοιο χάπι κάθε χρόνο μια μέρα πριν τις φοιτητικές εκλογές  μπας και γλιτώσουμε οποιαδήποτε σχέση μαζί τους) αλλά πρόκειται για τις εικόνες ντροπής που είμαι σίγουρος πως υπάρχουν είτε λίγο είτε πολύ (με έμφαση στο πολύ) σε όλα τα ιδρύματα της χώρας. Δεν θα μιλήσω γενικά για τις παρατάξεις και την ανούσια ύπαρξή τους στους χώρους τις τριτοβάθμιας εκπαίδευσης γιατί τις απόψεις μου γι’ αυτές  τις ξέρετε. Θα σταθώ όμως στο θέαμα που αντίκρισα σήμερα ερχόμενος για δουλειά στο κτίριο που έλαβαν χώρα οι φοιτητικές εκλογές στις 19 Μαΐου  του 2011. Στην Καστοριά θα μπορούσε να πει κανείς ότι είμαστε πολύ τυχεροί γιατί  το ακαδημαϊκό έτος 2009-2010 εγκαινιάστηκε ένα καινούριο και πανέμορφο κτίριο που στο χώρο του στεγάζονται  όλα τα γραφεία των καθηγητών και των γραμματειών καθώς επίσης τρία αμφιθέατρα ,ένα εκ των οποίων θα ζήλευε κάθε άλλο ακαδημαϊκό ίδρυμα αλλά και μια βιβλιοθήκη ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Όσοι  φοιτούν εδώ το γνωρίζουν και όσοι νομίζουν ότι υπερβάλλω μπορούν απλά να μας επισκεφτούν. Αλλά όταν ένα κτίριο δεν είναι για σένα,δεν ενθουσιάζεσαι ιδιαίτερα. Έτσι και εγώ δεν τρελάθηκα και έλεγα συνέχεια «Μα καλά αντί να κάνουν πρώτα το κτίριο με τις αίθουσες έκαναν πρώτα τα γραφεία ,Ελλάδα τι περίμενες» και η ευχή μου κάποια στιγμή εισακούστηκε. Το ακαδημαϊκό έτος 2010-2011 λοιπόν μπήκαμε επιτέλους στο πολυπόθητο κτίριο με τις αίθουσες(δεν μπορείς να φανταστείς πόσο εκνευριστικό μπορεί να είναι να βλέπεις ένα κτίριο να χτίζεται από το 1ο εξάμηνο σπουδών σου και τελικά να μπαίνεις και να κάνεις το πρώτο σου μάθημα στο 7ο). Μιλάμε λοιπόν για ένα ολοκαίνουριο κτίριο το οποίο ακόμα δεν έκλεισε χρόνο και έχει περάσει τα πάνδεινα. Από καταλήψεις με σπασμένες γυψοσανίδες και χαλασμένο σύστημα θέρμανσης μέχρι εκλογές με μπύρες, κρασιά, ξεχαρβαλωμένα φωτιστικά ,βγαλμένες θήκες σαπουνιού και ξεριζωμένους μηχανισμούς στεγνώματος χεριών. Η εικόνα που αντίκρισα σήμερα  με έκανε και κατάλαβα άλλη μια φορά το πόσο κόπτεστε όλοι εσείς οι των παρατάξεων για τα συμφέροντα μου και με καλείτε κάθε χρόνο να σας ψηφίσω. Σας ρωτώ λοιπόν για ποια συμφέροντά μου νοιάζεστε όταν μου καταστρέφετε το χώρο εκπαίδευσής μου(το βασικό μου δικαίωμα); Και στην τελική ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΕΔΩΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ. Εικόνες που μόνο ανωριμότητα δείχνουν και τίποτα άλλο .Θα έπρεπε να ντρέπεστε γιατί όλοι εσείς (νικητές/χαμένοι),όλοι συμβάλατε με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Σας είπε κάνεις ότι ο χώρος στον οποίο εγώ και πόσοι άλλοι φοιτητές ήρθαμε για να μάθουμε πράγματα είναι καφενείο; Ο χώρος είναι γεμάτος μπύρες ,κρασιά και τσιγάρα. Αυτό είναι το λιγότερο μπροστά στον βανδαλισμό των τουαλετών και τις άλλες μικροζημιές. Και σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά κάποιοι εκ των νικητών ήδη έχουν αρχίσει την ανάρτηση status στο Facebook χρησιμοποιώντας λέξεις που πολύ αμφιβάλω αν πραγματικά γνωρίζουν τι σημαίνουν. Άραγε είναι όλοι αυτοί έτοιμοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους ή πιστεύουν πως για άλλη μια φορά θα γλιτώσουν έτσι επειδή το κτίριο είναι δικό μας. Οι παρατάξεις δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από φανατισμό και καταστρέφουν τα ελληνικά ιδρύματα. Η κατάργησή τους για μένα θα ήταν το ιδανικό. Μπορούμε και εμείς να καταστρέφουμε το Τ.Ε.Ι μας χωρίς να  παίρνουμε χρήματα από τα κόμματα και χωρίς να έχουμε συγκεκριμένη γραμμή. Το Τ.Ε.Ι ανήκει σε εμάς, όχι στις παρατάξεις. Σε λίγο τελειώνω από την δουλειά μου και το μόνο που νιώθω είναι ντροπή για τον εξευτελισμό της παιδείας και αγανάκτηση για την δήθεν υπεράσπιση των δικαιωμάτων μου. Ένα μεγάλο κουράγιο στις καθαρίστριες που,ενώ καθημερινά δουλεύουν ανά δυο με βάρδιες, σήμερα ήρθαν όλες.