Η αρχή του ΤΕΛΟΥΣ

     Χριστούγεννα του 2011 και όλα έδειχναν πως θα τα περάσω στην Καστοριά …(ναι-ναι καλά διαβάσατε εγώ στην Καστοριά ενώ το Τ.Ε.Ι θα ήταν κλειστό). Έτσι είχαμε πει πως μιας και φέτος είναι τα τελευταία μας Χριστούγεννα στην Καστοριά θα ήταν όμορφα αν τα περνούσαμε εκεί , φυσικά η καλή παρέα είναι απαραίτητη και παρόλο που θα ήμασταν μόνο τέσσερις είμαι σίγουρος πως θα ήταν μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία. Πήρα βαθιές ανάσες , το έλεγα κάθε μέρα στον εαυτό μου και τελικά είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά για τα πρώτα μου Χριστούγεννα στην Καστοριά, μετά από τόσους εορτασμούς της Αναστάσεως του Κυρίου σε αυτό το μέρος νομίζω πως ήταν καιρός να γιορτάσω και την γέννησή του. Μιας και λοιπόν θα έμενα στο Άργος δεν έπρεπε να κάνω και εγώ κάτι; Έπρεπε! Λοιπόν ένα σαββατοκύριακο που με επισκέφτηκαν οι γονείς μου και μετά από την ενημέρωση περί παραμονής μου στην Καστοριά για τον εορτασμό των Χριστουγέννων (πόσες φορές το έχω πει ακόμα και εγώ έχασα το μέτρημα) η μητέρα μου , μου είπε πως υπάρχουν στολίδια και ένα μικρό δεντράκι για να το στολίσω το σπίτι μου. Η χαρά μου μεγάλη μιας και δεν θα έδινα λεφτά για κάποιο δεντράκι, ΔΝΤ έχουμε δεν μπορούμε να κάνουμε περιττά έξοδα. Σιγά-σιγά λοιπόν ξεκίνησα να απλώνω τα διάφορα στολίδια μέσα στην σαλοκουζίνα μου και τέλος να βάζω το μικρό δεντράκι κάπου ψηλά ώστε να δείχνει ωραίο και να φαίνεται .Μετά τύλιξα και κάτι λαμπάκια γύρω του και μόλις τα άνοιξα το μικρό αυτό δεντράκι έμοιαζε μαγικό. Κάπως έτσι μου ήρθε και η έμπνευση γι αυτό το άρθρο. Το δεντράκι μου είχε πάνω στην κορυφή του όχι κάποιο αγγελάκι , ένα αστέρι βρε αδερφέ θα φάνταζε η ιδανική λύση τώρα , αλλά είχε δύο μικρά γουράκια για το έτος 2007. Ναι το έτος οπού έφυγα από την Θεσσαλονίκη για να πάω να φοιτήσω στην Καστοριά. Και τότε συνειδητοποίησα το πόσο γρήγορα είχαν περάσει τα τέσσερα αυτά χρόνια και του χρόνου πλέον θα είμαστε απόφοιτοι. Τέτοιες σκέψεις είχα συνέχεια στο μυαλό μου και σαν να μην έφτανε αυτό χαλάσανε και τα λαμπάκια στο μικρό δεντράκι μου …Θέλεις το ότι το ύψος μου που δεν διαφέρει και πολύ από το μικρό δεντράκι θέλεις η μανία μου να κάνω συνέχεια παραλληλισμούς με ότι βρίσκεται μέσα στο οπτικό μου πεδίο, δεν ξέρω τι πάντως μου ήρθε. Πριν τέσσερα χρόνια αν με ρωτούσες δεν πίστευα ΠΟΤΕ ότι θα πατούσα μετά τα 18 μου στην Καστοριά , αλλά ποιος θα μου έλεγε ότι όχι μόνο θα το πατούσα αλλά θα φοιτούσα εκεί και θα είχα και δικό μου σπίτι. Τώρα ; Το μόνο που σκέφτομαι είναι γιατί να μην σπουδάζω στο Πολυτεχνείο ώστε να έχω περισσότερο χρόνο κοντά σας. Αν λοιπόν αναλογιστώ το τι κέρδισα μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια σπουδών στο Τ.Ε.Ι σίγουρα δεν είναι η γνώση, δεν έχω μάθει τίποτα πάνω στους υπολογιστές αλλά σαν το υπερμέγιστο φυτό που είμαι κατάφερα να έχω ένα πολύ μεγάλο βαθμό που ίσως με βοηθήσει αύριο μεθαύριο αν υπάρχει ακόμα το δημόσιο. Αυτό που κέρδισα όμως είναι οι φίλοι μου .Τόσα πολλά άτομα και όμως τα καταφέραμε να είμαστε μαζί από το πρώτο εξάμηνο μέχρι και το τέλος ,υπήρξαν βέβαια δύο απώλειες αλλά είναι ασήμαντες θα έλεγα. Όχι γιατί δεν με πείραξε φυσικά με πείραξε και θα με πειράζει ίσως και για πάντα αλλά η μία κοπέλα όσο μακριά και αν είναι ,ταυτόχρονα είναι και τόσο κοντά , η αγαπημένη μου γειτονοπούλα και η με την άλλη μπορεί να τραβήξαμε διαφορετικούς δρόμους αλλά τα τρία χρόνια που χαρίσαμε ο ένας στον άλλον θα είναι για πάντα χαραγμένα μέσα μας και είμαι σίγουρος πως ποτέ δεν θα πάψει να με αγαπάει όπως και εγώ! Πω-πω γράφω και ήδη έχουν αρχίσει να με πιάνουν τα κλάματα. Αυτό λοιπόν το άρθρο είναι αφιερωμένο σε όλους εσάς που για τέσσερα χρόνια ήσασταν τα άσβηστα λαμπάκια της ζωής μου και όσο βρισκόμασταν μαζί στο Τ.Ε.Ι ομορφαίνατε την μέρα μου και την κάνατε πολύ καλύτερη από αυτήν που θα ήταν χωρίς εσάς και αν πραγματικά γύριζα τον χρόνο πίσω αυτήν την φορά επίτηδες δεν θα έγραφα καλά στις πανελλήνιες ώστε να σας συναντήσω στην Καστοριά. Ξέρω ότι όλα αυτά που γράφω ίσως να σας φαίνονται πολύ μελό και να λέτε που είναι ο κακός Γιάννης που γνωρίσαμε αλλά νομίζω ότι όλοι σας καταλάβατε ότι ο μόνος λόγος που σας πείραζα ήταν για να σας δείξω το πόσο σας αγαπώ και αν πότε σας έφερα σε δύσκολη θέση θέλω να ξέρετε ότι σας αγαπώ πολύ και είσαστε σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Ήσασταν ο μόνος λόγος που ήθελα να γυρίζω στην Καστοριά και όλοι σας είστε τόσο ξεχωριστοί που όποιος σας βάλει στην ζωή του μόνο κέρδος μπορεί να έχει από εσάς . Αγαπημένα μου λαμπάκια ,όσο και αν μας πονάει ξέρω ότι σιγά-σιγά εσείς ίσως να βρείτε ένα καλύτερο δέντρο και εγώ ίσως να βρω πιο όμορφα λαμπάκια. Να ξέρετε όμως κάτι ότι σας επιτρέπω να μην λάμπετε τόσο στην ζωή του μικρού σας δέντρου αλλά δεν σας επιτρέπω να σβήσετε ΠΟΤΕ.







Υ.Γ. Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο στους ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΕΣ που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς :






1) Θεοδώρογλου Μυρτώ. Αγαπημένη Μυρούτω μπορεί να είσαι δολοφόνος της μόδας αλλά είσαι απίθανη.


2)Καλιάνδρας Γιάννης. Σε έναν κουτσομπόλη και πολύ "μαλάκα" αλλά και καλό φίλο.


3) Κωστοπούλου Ευτυχία. Εφούδα-Θρησκεία-Dj Lizzi και τόσααα άλλα τι να πω για σένα; Τα πάντα όλα και το ξέρεις ,ίσως ένα συγγνώμη και ένα σ’ αγαπώ να είναι αρκετά.


4) Μακρίδης Λάζαρος. Θα μπορούσα να πηγαίνω κάθε μέρα στο Τ.Ε.Ι στα μαθήματα των 8 (όταν ερχόσουν) και απλά να μου λες καλημέρα και να χαμογελάς. Το καλύτερο παιδί EVER.


5) Μπαλατσού Γεωργία. Το γνωστό σε όλους bebe που θα αγαπάω πολύ πολύ πολύ για πάντα φιλιά στην μαμά και στις ωραίες πίτες.


6) Νούλη Έλενα. Η πιο γλυκιά τσιγκούνα και γκρινιάρα που γνώρισα και νομίζω ότι θα γνωρίσω σε όλη μου την ζωή. Άρε Ελενάλντα.


7) Πλοιάκης Ανδρέας. Η αγαπημένη μου κολλημένη τυρόπιτα. Είμαι σίγουρος πως όλοι ζηλεύουν την γνώσεις σου στα παιχνίδια. Λίγο το skill να διορθώσεις και θα σε φθονούν και γι αυτό.


8) Συρμάς Ανδρέας. Για σένα τι να πρωτοπώ; Τόσα χρόνια ρε σιχαμένε παλιό Τσοκόντα !!!!Ακόμα δεν με βαρέθηκες; Εγώ πάντως ΟΧΙ. Κομπάζω που είμαι φίλος και τα ray-ban είναι γνωστή μάρκα παππουτσιών.


9) Τάχια Κατερίνα. Αχ το γλυκό και καλό Κατερινάκι που τους αγαπάει και το αγαπάνε όλοι.


10) Τραγοτσάλου Γιώτα. Η Pamela Tragotsalos μας έκανε την τιμή να φοιτήσει στο Τ.Ε.Ι Καστοριάς για να μας χαρίσει απίστευτες στιγμές.


11) Τόμου Λένα. Να και το μακρινό μας κορίτσι , το Canadian Girl, που όσο μακριά και αν είναι θα είναι πάντα στις καρδιές μας.


12) Τσιτσικλής Πασχάλης. Πασχαλίτσο και Flafouli πως μπορεί ένα άτομο να ταιριάζει με τόσους διαφορετικούς ανθρώπους; Έχεις το χάρισμα και είσαι και φαινόμενο αγόρι μου.


13) Τσοντσωνη Γεωργία. Το ξανθό μωρό πλέον είναι μελαχρινό αλλά κούκλα πάντα θα παραμένεις κροτίδα/πυροτέχνημα και όλα τα συναφή.


14) Τσότρα Χάιδω. Το κορίτσι ανέκδοτο ότι πιο κρύο έχετε ακούσει στην ζωή σας. Περιμέναμε δύο χρόνια για το τέλειο ανέκδοτο, Χαϊδούμπα.










Καλές γιορτές
Το αγαπημένο σας δεντράκι!!!

Η Γνωριμία Πνιγμός

Η αλήθεια είναι πως στην αρχή βλέποντάς σε ένιωσα μια χαρά και αγαλλίαση ξέροντας πως υπάρχουν τέτοια άτομα ,άτομα που προσέγγιζαν το γούστο μου και δεν σου κρύβω πως η ανακούφισή μου ήταν μεγάλη. Έπαιξες και εσύ μεγάλο ρόλο στην προσπάθεια των τελευταίων μηνών, που πραγματικά με ιδιαίτερο συναισθηματικό κόπο κατέβαλα, ώστε να ξεπεράσω το ψέμα που ζούσα ,ένα ψέμα που ήθελα με όλο μου το «είναι» να βγει αληθινό και σαν παραμύθι απλά να εκπληρωθεί και η δική μου επιθυμία. Στην αρχή μου αρκούσε αυτό και είχα βρει μια ισορροπία ανάμεσα στα «θέλω» και τα «πρέπει» τόσο τα δικά μου όσο και των γύρων μου. Άρχισα να είμαι διαφορετικός και να είμαι αυτό που πραγματικά ήθελα. Κάποιοι μου είπαν πως μαλάκωσα, κάποιοι άλλοι βλέπανε μόνο αυτά που θέλανε να δουν ,αλλά έστω και έτσι…κάτι έβλεπαν, έβλεπαν την αλλαγή που είχε ξεκινήσει και σίγουρα ήταν για το κάλο μου. Δεν άργησαν όμως τα πρώτα σύννεφα στενομυαλιάς να σκοτεινιάσουν τον κόσμο μου όταν μετά από μια όμορφη εξόρμηση ήρθα αντιμέτωπος με  την πραγματικότητα ,μια πραγματικότητα τόσο κοντινή που ως εκείνη την ώρα έμοιαζε τόσο μακρινή. Ήταν η πρώτη φορά που μου συνέβαινε κάτι τέτοιο με αποτέλεσμα να το σκέφτομαι συνέχεια και  να μην μπορώ να κοιμηθώ. Οι λέξεις που άκουσα αντηχούσαν στο μυαλό μου σαν καμπάνες τόσο δυνατά που θα μπορούσες να πεις ότι εγώ ήμουν ο ίδιος ο καμπανοκρούστης, ένας σύγχρονος Κουασιμόδος που η Παναγία των Παρισίων του ήταν το μυαλό του. Τότε ήταν που κατάλαβα πως όλα βρίσκονταν εκεί ,στην δική μου εκκλησία και μπορούσα να δημιουργήσω αυτά που ήθελα όπως εγώ τα ήθελα. Θα άνοιγα την πόρτα μου  στους πιστούς ,θα προσπαθούσα να δείξω τον δρόμο στους άθεους αλλά επειδή δεν είμαι τόσο καλός όσο ο Θεός σου, θα άφηνα από έξω κάθε λογής αιρετικό. Δεν άργησα λοιπόν να επιστρέψω στον εαυτό μου και να συνεχίζω να περνάω καλά ως την αληθινή μας γνωριμία. Στην αρχή δεν με ένοιαζε, χαιρόμουν που γνώρισα ένα νέο και αξιόλογο άτομο αλλά μέχρι εκεί. Στην συνέχεια όλα άρχιζαν να αλλάζουν λες και ξαφνικά κάτι μέσα μου άρχισε  να φουντώνει δεν ξέρω ,ίσως να υπήρχε και εγώ απλά να μην ήθελα να το παραδεχτώ ,ίσως να δημιουργήθηκε όταν πλέον ανταλλάζαμε κάποιες κουβέντες, όπως και να έχει ήταν εκεί και ήξερα πως υπήρχε γιατί αυτήν την φούντωση την ένιωθα για τα καλά. Το θέμα είναι πως για άλλη μια φορά τα νερά που με παρασέρνουν δεν είναι και τα πιο ευνοϊκά. Ναι ίσως κολυμπάω σε γνώριμα νερά  αυτήν την φορά και δεν φοβάμαι τον άγνωστο, τον αβέβαιο ή ίσως και τον ψεύτικο προορισμό που εγώ θα έπλαθα με το μυαλό μου αλλά αυτό που για άλλη μια φορά  αποδείχτηκε είναι πως τελικά  δεν ξέρω να κολυμπάω.

Ο καλύτερος φίλος

Η αναζήτηση του καλύτερού μας φίλου σίγουρα δεν είναι και ότι πιο εύκολο έχουμε κάνει στην ζωή μας। Καλώς ή κακώς όσο μεγάλες παρέες και αν διαθέτουμε και ας είμαστε ευτυχισμένοι με τους φίλους που έχουμε και μολονότι γνωρίζουμε ότι θα μας βοηθήσουν σε διάφορες στιγμές τις ζωής μας ,είτε καλές είτε κακές, συνήθως είναι ένας αυτός με τον οποίο θα βρεθούμε πραγματικά κοντά και θα μπορούμε να μοιραζόμαστε τα πάντα. Θα είναι αυτός που θα σε καταλαβαίνει απόλυτα , θα ξέρει πότε θα είσαι λυπημένος και δεν θα χρειάζεται να ρωτήσει «τι έχεις ;» γιατί πολύ απλά θα το ξέρει. Θα γνωρίζει την χαρά σου γιατί θα χαίρεται και αυτός μέσα από αυτήν. Όταν θα είσαι στις μαύρες σου θα είναι αυτός που θα σου δείχνει τον τρόπο ώστε η μέρα σου να ασπρίσει και πάλι. Θα είναι αυτός που θα μπορείς να μοιράζεσαι τα πάντα , αλλά δεν θα χρειάζεται να πεις κουβέντα γιατί ένα σου βλέμμα θα αρκεί για αυτόν ώστε να καταλάβει και το σκοτεινότερό σου μυστικό, τον βαθύτερό σου πόθο . Θα μπορείτε να κάνετε τα πάντα μαζί γιατί πολύ απλά δεν θα τον νοιάζει , αρκεί να είστε μαζί και να περνάτε καλά. Θα μπορείς να του φωνάζεις ,όταν δεν θα είσαι καλά ( όχι πως είναι σωστό ) ,αλλά δεν θα τρέξει στην πρώτη δυσκολία , θα μείνει εκεί να σε ακούσει , και θα συνεχίζει να είναι εκεί όταν εσύ ξεθυμάνεις! Χμμ τι δύσκολο που μοιάζει να βρεις έναν τέτοιο φίλο, και όταν νομίζεις ότι το βρίσκεις αυτός φεύγει γιατί ίσως δεν σε αντέχει άλλο .Στην αναζήτηση όμως για τον καλύτερο φίλο τι μπορείς να κάνεις; Είμαστε λέει στον 21ο αιώνα άρα τι πρέπει να κάνω; Να ανοίξω έναν από τους πολλούς (εμ έτσι είναι αν σπουδάζεις πληροφορική ) φυλλομετρητές μου και μέσα στον ιστότοπο να βρω μια ωραία μηχανή αναζήτησης και σαν λέξη κλειδί να βάλω «καλύτερος φίλος»; Για σκέψου τι γίνεται όμως και με τις σύνθετες αναζητήσεις. Ίσως ο καθένας μας να μπορεί να βρει έναν κολλητό όπως πραγματικά τον θέλει , έξυπνο॥ για να αντιγράφεις στα διαγωνίσματα χμμ ,ίσως όμορφο για να σας ανοίγουν παντού τις πόρτες όχι όχι καλύτερα αθλητικό τύπο είναι must πλέον ένα γυμνασμένο κορμί στην παραλία και θα εκμεταλλευτείς το ρητό που λέει «μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα»… δύσκολη απόφαση τελικά το να κάνεις μια σύνθετη αναζήτηση ।Ή μήπως καλύτερα να δοκιμάσεις την τύχη σου σε κάτι έτοιμο; Που αλλού ;Στο γνωστό σε όλους προσωποβιβλίο μέσα στα πολλά αιτήματα για φιλία που πέφτουν σαν βροχή μόλις βάζεις μια φωτογραφία που έτυχε να βγεις λίγο καλύτερα , ξες ο φωτισμός ,φοράς και ένα ωραίο γυαλί ηλίου κάνεις και λίγο γωνία το πρόσωπο ,με λίγα λόγια βγάζεις μια γνωστή σε όλους ψαρωτική φωτογραφία και κάπου εκεί ανάμεσα στην απόρριψη και την αποδοχή των αιτημάτων φιλίας σου σε ξαναχτυπά «θα βρω πραγματικά αυτό που ψάχνω»; Τον Μάιο ήμουν μία εκδρομή στην Γερμανία και εκτός όλων των άλλων συναρπαστικών εμπειριών , ξέρετε τώρα πρώτη φορά Ευρώπη γεμίζει το μάτι σου ,άλλη κουλτούρα ,διαφορετικός τρόπος ζωής είδα και κάτι που σίγουρα Ελλάδα δεν βλέπεις, σε άλλες χώρες δεν ξέρω αλλά φαντάζομαι κάτι παρόμοιο με την Γερμανία ,Ευρώπη σου λέει άλλωστε . Άνθρωποι όλων των ειδών :ψηλοί ,κοντοί ,όμορφοι, άσχημοι ,πλούσιοι ,αλλά και φτωχοί ,άνθρωποι που δεν είχαν ίσως για αυτούς να φάνε και ζητιάνευαν όλοι μέρα είχαν παρέα τον δικό τους καλύτερο φίλο, τον σκύλο τους , ένα πιστό σύντροφο που θα μπορούσε να δώσει ακόμα και την ζωή του για να σε προστατεύσει. Ολόκληρη την ημέρα σαν άγρυπνος φρουρός να βρίσκεται στο πλάι σου χωρίς να σου ζητάει και πολλά ,γιατί άλλωστε δεν μπορεί, μόνο να του δείχνεις ότι τον αγαπάς και εσύ. Όλη μου αυτή η εμπειρία ειδικά την πρώτη μέρα ήταν τόσο συναισθηματικά φορτισμένη που ακόμα και στον ύπνο μου έβλεπα ανθρώπους με σκυλιά παρέα. Ένιωθα τόσο χαρούμενος που υπάρχουν χώρες που δίνουν περισσότεροι σημασία στους μικρούς μας φίλους , αλλά ταυτόχρονα το μυαλό μου γέμιζε με συνειρμούς και παραλληλισμούς . Σίγουρα ο σκύλος είναι ένας πολύ καλός σύντροφος , και το λέω αυτό έχοντας και εγώ έναν αξιολάτρευτο τετράποδο φίλο, αλλά το μυαλό μου ταξίδευε αλλού , στην αναζήτηση του καλύτερού μου φίλου. Όπως τα σκυλιά βρίσκονταν πάντα δίπλα στους ανθρώπους έτσι σκέφτηκα και εγώ για κάποιους φίλους μου … που πάντα είναι κοντά μου και δυστυχώς ποτέ δεν τους έδινα την απαραίτητη προσοχή. Άτομα που είναι μαζί σου ,τα θεωρείς δεδομένα, βρίσκονται στον περίγυρό σου αλλά στην ουσία ποτέ δεν τους έδωσες την ευκαιρία να γίνουν αυτοί οι καλύτεροί σου φίλοι. Τελικά για να βρεις τον καλύτερο φίλο δεν χρειάζεται να σπάσεις το κεφάλι σου δημιουργώντας μια σύνθετη αναζήτηση σε μια μηχανή αναζήτησης ,ούτε να προσπαθείς από το πρωί ως το βράδυ για να βγάλεις μία ψαρωτική φωτογραφία και σίγουρα δεν χρειάζεται να αλλάξεις χώρα. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κοιτάξεις γύρω σου για αυτούς που σε αγαπούν και σίγουρα ανάμεσα σε αυτά τα άτομα θα τον βρεις…αλλά μην ξεχνάς να δίνεις ευκαιρίες.

Για ένα στρατιώτη , ένα σκύλο και ένα PrO

Όσο και αν σε πονάει τόσο πονάω και εγώ...

Η αλήθεια είναι πως παρ 'όλο που μόλις τελείωσα το 3ο έτος σπουδών μου , που σημαίνει ότι έχω ακόμα έναν χρόνο κοντά σου , μετά από τις δικές σου στενάχωρες σκέψεις για το πρόωρο μας τέλος με έβαλες και έμενα ,άθελα ή και θελημένα ,στο τρυπάκι του τί θα γίνει μετά,πως θα είμαστε τελειώνοντας;Και τα κατάφερες.Η άσχημες σκέψεις του αποχωρισμού μας πλημμύριζαν το μυαλό μου τις τελευταίες μέρες..αλλά το ότι θα περνούσαμε μαζί το καλοκαίρι δεν μπορεί θα σήμαινε κάτι.Πόσο λάθος έκανα.Και όσο σκέφτομαι τα λάθος λόγια που ξεστόμισα όταν ήμασταν έξω " θα μπορούσα να ήμουν σε άλλο μέρος και να μην σας γνώριζα , οπότε δεν θα με πείραζε ".Πόσο λάθος πρέπει να ακούστηκαν τα λόγια αυτά στα αυτιά σου;Πόσο μπορεί να με μισήσες γι 'αυτά που μόλις είχες ακούσει;Πόσο μικρός ένιωσα όταν σκέφτηκα τι είχε βγει εκείνη την στιγμή από το στόμα μου;Και που να ήξερα ότι όλα όσα πίστευα θα γκρεμίζονταν μέσα σε λίγες ώρες και αυτό που έμοιαζε με άσχημη κατάρα προς τον ίδιο μου τον εαυτό ,δηλαδή να μην σε γνώριζα πότε μου ,είναι τώρα η πιο βαθιά μου επιθυμία ένας ακαής πόθος που θα με καίει μέσα μου κάθε φορά που σε βλέπω...Ίσως ο Θεός το ήξερε και το έκανε τώρα ,στην πιο ωραία εποχή του χρόνου ,το καλοκαίρι ,που θα είμαστε μακρυά ο ένας από τον αλλόν ,μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται,ίσως σε ξεχάσω,ίσως πετάξω μακρύα έτσι απλά τα τρία χρόνια μας μέσα σε 3 μήνες..ΔΕΝ ΤΟ ΝΟΜΙΖΩ...αλλά πίστεψε με ότι θα προσπαθήσω.Αυτά που είπες , που είπα ,που είπε ..δες που μας έφτασαν και αν ποτέ διαβάσεις αυτό το άρθρο σίγουρα σ 'αυτό το σημείο θα σκεφτείς " ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ " και να προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίθετο τι σημασία έχει;Και μόνο που το πιστεύεις ΠΟΝΑΩ.Αλλά φαίνεται πως το χωρίς λόγο "πάθος" μου για την τελειότητα , μια εκφώνηση που ποτέ δεν χρησιμοποίησα και κάποια λόγια που είπα σε οδήγησαν εκεί.Αμέτρητα είναι τα ερωτήματα μου με κατακλύζουν αυτήν την στιγμή,το κεφάλι μου πάει να σπάσει ,η καρδιά μου χτυπάει τόσο γρήγορα που νομίζω πως θα βγει έξω από το στήθος μου και ένας τεράστιος κόμπος λύπης βρίσκεται στο στομάχι και κάθε φορά που σε θυμάμαι με σφίγγει λες και θέλει να με σκοτώσει από μέσα...υπερβάλλω λες ε;Δεν νομίζω και το ξες γιατί πιστεύω πως και εσύ έτσι νιώθεις.Ναι με χαροποιεί που υποφέρεις και ίσως δεν κοιμήθηκες ούτε εσύ χτες..αλλά θα περάσει στο υπόσχομαι δυστυχώς χωρίς εμένα αλλά ίσως έτσι να είναι καλύτερα.Ότι και να έκανα βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι δεν το άξιζα αυτό.Είπες πως πληγώθηκες με τις πράξεις μου εγώ τι να πω;Που ο ίστρος και ο ιρμός του καθενός από εμάς έδινε άλλο νόημα στα λόγια του πρώτου.Πληγώθηκα για όλα..για τον καιρό που περάσαμε ,τα τρία χρόνια που μου χάρησες από την πρώτη στιγμή που σε αντίκρισα, μα πιο πολύ πληγώθηκα γιατί τελικά δεν με κατάλαβες ποτέ,γιατί έβαλες πρόσωπα πιο πάνω από εμενα.Γιατί ο χρονός που θα είμαι μακρυά σου θα μοιάζει με κλεψύδρα της οποίας το στόμιο έχει βουλώσει.Γιατί χωρίς εσένα ΤΙΠΟΤΑ δεν θα είναι πια ίδιο.Αλλά έτσι για την ιστορία σκέψου ποιος πόνεσε πιο πολύ,ποιος έχασε ποιο πολλά.Αν λοιπόν αυτός ήταν ο στόχος σας...ΝΑΙ ΠΟΝΕΣΑ ... ΝΑΙ ΕΚΛΑΨΑ

Τοίχος

Πόσο ωραία θα ήταν αν η ζωή του καθενός μπορούσε να είναι σαν ένα σπίτι. Άλλοτε μεγάλο , άλλοτε μικρό. Ίσως σε κάποια μεγαλούπολη αλλά γιατί όχι και σε κάποιο γραφικό χωριό; Κοντά σε θάλασσα για να μπορείς να απολαμβάνεις την δροσιά του καλοκαιριού όλες τις εποχές του χρόνου ή μήπως σε κάποιο βουνό ώστε να εισπνέεις καθαρό αέρα ; Το χτίσιμο ενός σπιτιού, όσο δύσκολο και αν φαίνεται για τα νέα ζευγάρια, μοιάζει τόσο απλό σε σχέση με την πολυπλοκότητα της ίδιας μας της ύπαρξης. Στην κατασκεύη ενός σπιτιού δεν είσαι ποτέ μόνος , υπάρχουν πάντα αυτοί που σε αγαπούν και σε βοηθούν με κάθε τρόπο. Μπορεί υλικό όπως χρήματα ή ένα ζεστό σπιτικό όσο καιρό το δικό σου βρήσκετε ακόμα στα θεμέλια , ίσως όμως και άλλα πράγματα όπως στήριξη , κουράγιο για το μεγάλο βήμα που κάνεις. Είναι όμως αυτά τα σημαντικότερα άτομα στην κατασκευή του μελλοντικού μας σπιτιούς; Όχι... Αυτοί που πραγματικά "δημιουργούν" την ζώη μας είναι ο αρχιτέκτονας , ο εργαλάβος και οι αρκετοί οικοδομοί που θα κάνουν το όνειρό μας πραγματικότητα . Τι γίνεται όμως όταν στην δημιουργία της προσωπικότητάς σου , της πορείας σου και τέλος της ίδιας σου της ζωής είσαι εσύ αυτός που καλείται να παίξει όλους αυτούς τους ρόλους.Ποιος μπορεί να σου εγκυηθεί ότι όλα θα τα χτίσεις σωστά ; Θα μπορούσες ποτέ να ζήσεις σ'ένα στραβό σπίτι; Γιατί τότε να το κάνεις αυτό στην ίδια σου την ζωή ; Γιατί συνεχίζουμε να χτίζουμε τους χαρακτήρες μας σε λάθος ύψος,μήκος και πλάτος; Αμέτρητα ερωτήματα κατακλύζουν το κεφάλι μας και οι απαντήσεις δυστυχώς έρχονται αφού έχεις χτίσει το "σπιτι" σου. Η δικιά μου απορία είναι μία : Πως μου ζητάς να τα κάνω όλα σωστά όταν δεν είμαι ούτε αρχιτέκτονας , ούτε εργολάβος αλλά ούτε καν ένας απλός χτίστης. Πως θα μπορούσα άλλωστε όταν από την γέννηση μου έχει καθοριστεί το τι θα γίνω ; Δεν ξέρω πόσο χοντρό πρέπει να είναι το τούβλο που χτίζω το σπίτι μου.Αν είναι πολύ χοντρά ίσως δεν ακούω τίποτα από έξω και ίσως να καταφέρω να ζήσω στον δικό μου κόσμο αλλά από την άλλη ποιος θέλει να ζει σ'έναν κόσμο που είναι μόνο αυτός και ίσως δύο τρία αγαπημένα πρόσωπα που από την αρχή τον αγάπησαν χωρίς όρους και συμβιβασμούς. Θέλω να κάνω τα λάθη μου , θέλω να μάθω . Αλλά θέλω να είστε εκεί και να με μαλώνετε ,θέλω να είστε η πόρτα μου για τον έξω κόσμο γιατί το σπίτι μου είναι πολύ γερό.

Για τους δύο ανθρώπους που μου χάρισαν ότι πολυτιμότερο υπάρχει... την ίδια την ζώη,το σπίτι μου