Νέα αρχή

Υπάρχουν στιγμές στην ζωή σου που πρέπει να σταματήσεις να κοιτάς το παρελθόν και να συνεχίσεις μπροστά. Μακριά απ' ότι σε πονάει. Είναι καιρός v’ ανοίξεις ξανά τα φτερά σου, να δεις τον απέραντο νέο κόσμο που απλώνεται στα ποδιά σου και μ' ένα άλμα να πηδήξεις, σαν να λες αντίο σε ότι πικρό και άσχημο σε πλήγωσε και να αρχίσεις να χαίρεσαι την νέα σου αρχή. Αυτά λίγο πολύ ακούμε από αγαπημένους φίλους, αξιολάτρευτους γονείς αλλά και καλοθελητές όλων των ειδών. Λένε πως το κάθε τι κάνει τον κύκλο της ζωής του, γεννιέται-αναπτύσσετε -πεθαίνει. Τι γίνεται όμως όταν εμείς δεν θέλουμε να ακολουθήσουμε την φυσική εξέλιξη των πραγμάτων; Τι γίνεται όταν για εμάς δεν έχει τελειώσει; Πως γίνεται να τελειώσει όταν η μία πλευρά δεν το θέλει; Αμέτρητα ερωτήματα κατακλύζουν το κεφάλι μας, στοιχειώνουν τα όνειρά μας και στις σκέψεις μας κυριαρχεί ο υποθετικός λόγος. Μία περίοδος που κάνεις δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει. Το Κακό είναι ότι όσο και αν περιβαλλόμαστε από αξιόλογα άτομα, άτομα που ίσως μας αγαπάνε περισσότερο, μας αγαπάνε γι αυτό που είμαστε πραγματικά, εμείς μένουμε κολλημένοι στα παλιά. Ίσως είναι η δύναμη της συνήθειας, πώς άλλωστε να βγάλεις από το μυαλό σου, την καρδιά σου.. την ίδια σου την ζωή αυτό που μέχρι πρότινος σε γέμιζε; Μήπως όμως έτσι κρατάς σε απόσταση την νέα σου ζωή; Είναι σαν να κολυμπούσαμε σαν μικρά χρυσόψαρα σε μια απέραντη θάλασσα και ξαφνικά, θελημένα, κάναμε την δικιά μας γυαλιά. Και μόνοι πλέον κολυμπάμε στα όρια τα οποία εμείς θέσαμε, για να μην πληγωθούμε, να μην πονέσουμε και τελικά...να μην ζήσουμε. Δυστυχώς δεν μπορώ ν' αλλάξω ότι έγινε. Θα ζείτε για πάντα στην καρδιά μου, αλλά πλέον όχι και στο μυαλό μου. Δεν θέλω να κολυμπάω σε γυάλα πλέον αλλά σε όλη την θάλασσα, μαζί με το πιο όμορφο χρυσόψαρο που θα μπορούσε να έρθει στην ζωή μου. Σ' ευχαριστώ που ήρθες..